Związek Harcerstwa Polskiego Chorągiew Kielecka realizuje projekty dofinansowane z Funduszy Europejskich


Świętokrzyska Sieć
Świetlic Podwórkowych

Latająca Akademia
Edukacji Cyfrowej



WSPIERAJĄ NAS







GALERIA ZDJĘĆ






~ REKLAMA ~


INFORMUJEMY

O Sytuacji kryzysowej należy poinformować jedną z osób zachowując kolejność:

 

1. Pełnomocnik Komendanta Chorągwi do spraw HALiZ 
phm. Jan Daranowski
tel. 783-995-182

 

2. Komendant Chorągwi 
hm. Tomasz Rejmer
tel. 604-828-727

 

Sytuacje kryzysowe w ZHP

Mianem sytuacji kryzysowej określić można wydarzenie (zazwyczaj nagłe i nieoczekiwane), które zakłóca równowagę organizacji i stanowi zagrożenie dla dowolnej sfery jej działalności. Mówimy tutaj o procesie rozciągniętym w czasie, dlatego wszystkie informacje podzielone zostały na trzy części — „przed”, „podczas” i „po” sytuacji kryzysowej. 

PRZED

Związek Harcerstwa Polskiego nie działa w próżni. Wokół siebie mamy instytucje, przedsiębiorstwa, władze lokalne, rodziny naszych harcerzy i pozostałych mieszkańców miejscowości lub regionu, dlatego zanim zaczniemy pisać o receptach na poradzenie sobie z kryzysem, wymienimy te zasady funkcjonowania hufca lub chorągwi, które na co dzień mogą zapewnić przychylność otoczenia, a gdy zaistnieje sytuacja kryzysowa — sprawią, że znacznie łatwiej będzie odzyskać zaufanie i dobry wizerunek w oczach ludzi, z którymi współpracujemy:

1. Im lepiej cię znają, tym bardziej cię lubią — trzeba dać się poznać od jak najlepszej strony i tak prowadzić codzienną działalność, by wzbudzić społeczne zaufanie.

2. Nie popadaj w rutynę — prezentowanie wciąż tego samego oblicza ZHP sprawi, że zbiorowość o nas zapomni, warto więc co jakiś czas zaskakiwać (oczywiście pozytywnie), a przy okazji pokazywać, że jesteśmy organizacją idącą z duchem czasu.

3. Mów językiem czynów — mniej słów, a więcej konkretnych działań pokazujących harcerzy w akcji.

4. Prawda zawsze wypłynie na wierzch — wszystkie niedomówienia, ukrywane fakty i manipulacje kiedyś w końcu wyjdą na jaw i zrobi się naprawdę duże zamieszanie.

5. Na haczyk trzeba zakładać to, co lubi ryba, a nie to, co lubi rybak (jak mawiał Baden-Powell) — to, co przekazujemy do społeczeństwa, musi uwzględniać jego, a nie nasze upodobania, np. na wysyłanych do gazety zdjęciach ze zlotu hufca pokażmy raczej przeprawę przez most linowy niż uroczysty apel z wręczeniem dyplomów.

6. Ludzi najbardziej interesują ludzie — nie mówmy o tym, co robi ZHP, tylko o poczynaniach jego członków, o działalności harcerzy — ich pasji, rozwoju i odnajdywaniu siebie w każdym zadaniu zaplanowanym w pracy drużyny.

 

Kiedy mamy pewność, że nasza codzienna działalność jest zauważana i doceniana, że jesteśmy lubiani w otoczeniu oraz traktowani przez rodziców i szkołę jak rzetelny partner w wychowywaniu dzieci i młodzieży, wtedy przychodzi czas, by się zastanowić, co będziemy robić w momencie, gdy się nam jakaś sytuacja kryzysowa (odpukać!) przytrafi. Taki plan działania w sytuacji kryzysowej warto mieć przygotowany wcześniej, bo potem, gdy już się telewizja dowie, ze nasi pomysłowi harcerze kąpali się nocą nago w jeziorze — na spokojne i rzetelne narady będzie za późno. 

Co trzeba zrobić?

1. Ustalić scenariusze kryzysów — przygotować opis najbardziej prawdopodobnych sytuacji kryzysowych (na podstawie określenia potencjalnych „ognisk zapalnych”), prezentujący poszczególne etapy kryzysu oraz działania, które w danych warunkach najszybciej doprowadzą do rozwiązania kryzysu.

2. Wybrać sztab kryzysowy — ustalić, kto do niego należy i kto komu podlega. Najlepiej, gdy będzie to kilka kompetentnych osób; w sztabie koniecznie powinien się znaleźć ktoś z „szefostwa” — komendant hufca, komendant obozu (jeśli zbliża się akcja letnia), członek komendy itp.

3. Ustalić jedno źródło informacji — by wypowiadał się zawsze jeden i ten sam członek sztabu, dzięki czemu uda się uniknąć rozbieżności w podawanych informacjach.

4. Podzielić odpowiedzialność za poszczególne działania niezbędne do opanowania kryzysu — bo jedna osoba ma dar rozmawiania z ludźmi, a drugiej lepiej wychodzi rozwiązywanie problemów technicznych i warto te predyspozycje wykorzystać.

5. Pomyśleć o środkach przekazu — warto mieć pod ręką listę zaprzyjaźnionych dziennikarzy, którzy w najważniejszym momencie będą mogli szybko opublikować lub wyemitować nasze wyjaśnienia.

6. Poszukać sojuszników — zebrać dane osób nie związanych z ZHP, które swoim autorytetem wesprą nasze argumenty i potwierdzą naszą wiarygodność, bo w czasie kryzysu osoby z zewnątrz zawsze są bardziej wiarygodne, niż członkowie ZHP.

7. Określić system informowania członków hufca lub chorągwi — nie wolno dopuścić, by o rozwoju sprawy dowiadywali się oni z mediów, to sztab powinien wyjaśnić, jaka jest sytuacja i jakie działania są podejmowane, by opanować kryzys.

8. Przygotować argumenty — zebrać całą dokumentację dotyczącą danej sytuacji (sprawozdania finansowe, zezwolenia z kuratorium, polisy ubezpieczeniowe…), która zaświadczy, że z formalnego punktu widzenia działamy bez zarzutu.

9. Przygotować zaplecze — udostępnić numer, który będzie służył jako gorąca linia telefoniczna dla mediów i innych zainteresowanych (np. rodziców), ustalić, w którym pomieszczeniu będą się odbywać rozmowy z dziennikarzami, kto będzie mógł się zająć wysyłaniem faksów, kserowaniem dokumentów i… parzeniem mocnej kawy.

 

Tak przygotowany plan można odłożyć do szuflady, ale równocześnie trzeba pamiętać, by co najmniej raz na rok uaktualnić wszystkie zawarte w nim informacje. 

PODCZAS

No i stało się — wypadek, powódź na obozie, nieodpowiedzialne zachowanie kadry… to jest właśnie moment, by wcielić w życie przygotowany wcześniej plan awaryjny. A więc:

1. Zachowaj spokój, opanuj nerwy i możliwą panikę otoczenia, zobacz, co możesz zrobić, by kryzys się nie rozwijał.

2. Przede wszystkim podejmij wszystkie konieczne działania dla rozwiązania kryzysu. Jeśli zachodzi potrzeba lub konieczność — powiadom organa państwowe, nie wahaj się poprosić o pomoc policję, straż pożarną czy innych ratowników — niektórych problemów nie możemy i nie powinniśmy rozwiązywać sami, bo dobro dzieci jest celem nadrzędnym.

3. O zaistniałej sytuacji kryzysowej niezwłocznie powiadom przełożonych: Główną Kwaterę (w wakacje na numer alarmowy), chorągiew, hufiec — tam z pewnością uzyskasz pomoc.

4. Zdaj dokładną relację, którą najlepiej jest wcześniej napisać (nawet „na brudno”) dla usystematyzowania przebiegu wypadków.

5. Natychmiast, jeśli coś zagraża lub stało się dzieciom, trzeba powiadomić rodziców i być z nimi w stałym kontakcie, np. udostępnić im numer telefonu, pod który mogą dzwonić — najgorzej będzie, gdy o wypadku dowiedzą się z mediów.

6. Powiadom także innych, np. rodziców harcerzy z obozu, na którym wydarzył się wypadek, aby poznali prawdę, a nie plotki — oni także będą niepokoić się o swoje dzieci.

7. Przekaż harcerzom i instruktorom, np. na apelu, albo komunikatem do hufców, albo inną skuteczną drogą (w zależności od wypadku), co się wydarzyło i jakie podjęto działania. Ważne, aby wszyscy mieli pełną informację — w ten sposób będą mogli walczyć z plotkami i pogłoskami.

8. Podaj do publicznej wiadomości telefon członka sztabu odpowiedzialnego za kontakt z mediami — najlepiej, gdy będzie to dobrze poinformowana osoba, ale nie komendant czy inny dowodzący akcją, bo oni mają zazwyczaj dużo innych zajęć.

9. W zależności od przypadku i potrzeby możesz przesłać komunikat do mediów (treść komunikatu i potrzebę określ we współpracy z rzecznikiem prasowym ZHP) — taki komunikat dostarczy podstawowych informacji i pomoże ograniczyć nadmierne (negatywne) zainteresowanie mediów oraz uciąć plotki.

10. Po zażegnaniu kryzysu warto „wyłowić” z mediów dziennikarzy zainteresowanych tematem (np. piszących na ten temat) i zaprosić ich na krótkie podsumowanie lub wysłać komunikat do mediów.

11. Pamiętaj, że dla mediów dobra informacja to szybka informacja — jeśli zbyt długo będziesz np. pisał komunikat, dziennikarze znajdą sobie inne źródło informacji, niekoniecznie nam życzliwe.

12. Jak widać zadań jest sporo, więc nie rób wszystkiego sam — podziel zadania pomiędzy instruktorów.

 

Działając według proponowanego powyżej schematu, warto pamiętać o żelaznych zasadach, które ułatwią maksymalnie sprawne i bezbolesne przebrnięcie przez sytuację kryzysową:

· zawsze mów prawdę — nie przeinaczaj i nie ukrywaj faktów,

· nie „gdybaj”, bo twoje spekulacje mogą zostać wzięte za fakty,

· zawsze bądź uprzejmy,

· okaż współczucie poszkodowanym i ich rodzinom — nie bój się, że takie zachowanie zostanie uznane za przyznanie się do winy,

· rzetelnie odpieraj krytykę.

W kontaktach z mediami:

· nie bagatelizuj, ani nie przejaskrawiaj sytuacji,

· informuj media przez 24 godziny na dobę — im więcej dziennikarze dowiedzą się od ciebie, tym mniej znajdziesz plotek i domysłów w ich przekazach,

· nie daj się sprowokować dziennikarzom,

· nigdy nie mów „bez komentarza”, bo to sugeruje, że masz cos do ukrycia, zamiast tego powiedz: „w tej chwili nie mam żadnych dodatkowych informacji”,

· nie wygłaszaj subiektywnych opinii i ocen,

· gdy mówisz o kryzysie, pamiętaj o priorytetach: najważniejsi są ludzie, następnie środowisko, a na końcu nieruchomości, ruchomości i konsekwencje finansowe,

· nie poddawaj się emocjom, zachowaj spokój,

· nie pozwól przeinaczać swoich wypowiedzi (gdy np. po twoim stwierdzeniu „harcerz złamał nogę”, dziennikarz mówi: „a więc twierdzi pan, że harcerz omal nie został kaleką”),

· nie używaj harcerskiego języka niezrozumiałego dla „cywili”,

· absolutnie nie dopuść do kontaktu z mediami osób, które będą szukały okazji, by się „wygadać” (bo mają o coś pretensje do organizacji, bo lubią plotkować, bo nie wiedzą, kiedy należy być cicho). 

PO

Zakończenie działań zmierzających do rozwiązania kryzysu wcale nie oznacza zakończenia całej sprawy — gdy przeminie najgorsza nawałnica, przychodzi czas na tzw. „działania pokryzysowe”. Trzeba więc po pierwsze podziękować osobom, które przyczyniły się do rozwiązania kryzysu, a po drugie dać wszystkim trochę czasu na „pozbieranie się”.

Ostatnim krokiem będzie zebranie w gronie członków sztabu i przeanalizowanie:

— czy i jak można było uniknąć nieszczęścia?

— jakie po kolei podejmowaliśmy działania?

— na ile były one zgodne z przygotowanym wcześniej planem awaryjnym?

— czy poszczególne osoby robiły to, co do nich należało?

— jakie popełniliśmy błędy?

— które procedury zawiodły?

— czy były momenty, w których straciliśmy głowę?

Rzetelne przedyskutowanie odpowiedzi na powyższe pytania pozwoli skorygować przygotowany wcześniej plan kryzysowy, a tym samym… lepiej się przygotować do kolejnego kryzysu.

Na podstawie:

1. Jay R., Kryzys, przeł. M. Kubiak, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2006.

2. Smektała T., Public relations w sytuacjach kryzysowych przedsiębiorstw, Wydawnictwo ASTRUM, Wrocław 2005.